Evcil Hayvan Kayıplarında Çocuklarla Konuşmak

Evcil Hayvan Kayıplarında Çocuklarla Konuşmak   

Bir evcil hayvan öldükten sonra çocukların sıklıkla soruları olur: Evcil hayvanım neden öldü? Benim hatam mı?   Evcil hayvanımın vücudu nereye gidiyor?

Evcil hayvanımı bir daha görebilecek miyim? Evcil hayvanımın ruhu var mı?   Ölüm sonsuza kadar sürer mi?

Çok istersem ve gerçekten iyiysem, evcil hayvanımı geri getirebilir miyim? Bu tür soruları basit ama dürüstçe, çocuğun anlayacağı terim ve kavramları kullanarak yanıtlamak önemlidir.   

Evcil hayvanın ölümü çocuk için zor bir deneyim olabilir. Çocuklar genellikle evcil hayvanları ile duygusal bir bağ kurar ve onları ailenin bir üyesi gibi görürler. Dolayısı ile evcil hayvanın ölümü çocukta yoğun bir üzüntü ve kayıp hissi yaratabilir. Bu durumun çocuğa nasıl açıklanacağı konusunda dikkatli olunmalıdır. Çocukların karmaşık tıbbi veya bilimsel açıklamalardan çok teselliye, sevgiye, desteğe ve şefkate ihtiyacı vardır. Kaybı anlamaları için zamana ve desteğe ihtiyaçları olduğu unutulmamalıdır.   

Evcil hayvanın yasını tutmak, her çocuğun kendi yöntemiyle yapılmalıdır. Bu durum her çocuğun ölümle başa sürecinin farklılığı ile de bağlantılıdır. Örneğin bazıları evcil hayvanı gömmek veya bir tören yapmak isteyebilir, bazıları şiirler/hikayeler yazabilir ya da evcil hayvanın çizimlerini yapabilir. Bir evcil hayvanın ölümü, çocuğun diğer acı verici kayıpları veya üzücü olayları hatırlamasına da neden olabilir. Eğer çocuk uzun süreli ve yoğun bir üzüntü yaşıyorsa, bir uzmandan yardım alınması düşünülmelidir. Bir psikolog, çocuğa duygusal destek sağlamak ve başa çıkma stratejileri geliştirmek konusunda çocuğa ve ebeveyne rehberlik edebilir.   

Peki kayıp sonrası çocuklara nasıl yaklaşabiliriz?   

• Dürüst ve basit bir dille açıklama yapmak: Çocuklarla olabildiğince dürüst şekilde ve sakin bir ses tonu ile konuşmak, çocuğun elini tutmak, ona sarılmak genellikle yardımcı olur. Çocukları belirsiz veya yanlış açıklamalarla korumaya çalışmak kaygı, kafa karışıklığı ve güvensizlik de yaratabilir.   
  

• Empati göstermek: Çocuklar, evcil hayvanları öldüğünde üzüntü, öfke, korku, inkar ve suçluluk duyguları yaşayabilir. Çocuğun tüm bu duygularını anladığınız ve onları desteklediğiniz gösterilebilir.   
  

• Sorularını cevaplamak: Çocuk, evcil hayvanın ölümüyle ilgili sorular sorabilir. Mümkün olduğunca doğru ve anlayışlı bir şekilde cevap verilebilir. Çocuğun yaşına ve olgunluğuna göre bilgi paylaşımı yapmak ayrıca önemlidir. 3-5 yaş arası çocuklar ölümü geçici ve potansiyel olarak geri döndürülebilir olarak görürler. 6-8 yaşları arasında çocuklar, ölümün doğası ve sonuçları hakkında daha gerçekçi bir anlayış geliştirmeye başlar. Genel olarak, çocukların ölümün kalıcı ve nihai olduğunu tam olarak anlamaları 9 yaşına kadar mümkün olmayabilir. Bu nedenle çok küçük çocuklara, bir evcil hayvan öldüğünde hareket etmeyi bıraktığı, artık görmediği, duymadığı ve bir daha uyanmayacağı anlatılmalıdır. Bu açıklamayı birkaç kez tekrar etmek gerekebilir.   
  

• Destek sunmak: Çocuğun üzüntüsü paylaşılabilir ve ona duygusal destek sağlanabilir. Onunla birlikte ağlamak veya anılarını paylaşmak, duyguları hakkında konuşmak çocuk için rahatlatıcı olabilir.   
  

• Yeniden hatırlama ve anma: Evcil hayvanını hatırlamak ve anmak için onun fotoğraflarına bakmak, birlikte geçirilmiş güzel anları hatırlamak ve konuşmak çocuğun baş etmesinde yardımcı olabilir.   

Psikolog Şehrinur Dede